> God

God

13 mei 2000 in theater Bouwkunde

We schrijven 500 voor Christus, in het oude Griekenland.
De schrijver Hepatitis wil persé het toneelfestival van Athene winnen.
En het gaat hem niet om dat kratje ouzo, het gaat hem om de eer.
Zijn stuk heeft alles: spanning, humor en dramatiek. Het heeft alleen geen einde.

Het vinden van een geschikt einde blijkt een moeilijker taak dan zop op het eerste gezicht lijkt. Ondanks de raad van de acteur Diabetes - die de rol van de slaaf speelt in het stuk - en de hulp van de toneelvernieuwer Herpes lukt het maar niet om een geschikt einde te vinden.

Elk soort einde roept weer nieuwe vragen op: Zijn de acteurs bedacht door de schrijver, of kunnen ze hun lot in eigen hand nemen? Als God niet bestaat, wie heeft dan de mensheid geschapen? Wat is de vraag die bij het antwoord hoort? Is vrijheid chaos? Is Marjan Keijzer werkelijk nog maagd of doet ze maar alsof?

Vragen waar zelfs de cursus filosofie van Teleac geen antwoord op weet.

 

Diabetes, acteur (tevens slaaf Phidides) Lex Rutgers
Hepatitis, schrijver Hans Bruggeman
Blanche duBois, vrouw met mes Lidy Vos
Herpes, Bob, vriend, postbesteller Leo Kolkman
Marjan Keijzer Garmène Savelkoel
Henk Pola, heer, koning Arjen Haayman
Proleta, paleiswachter, Wilma, Zeus Anke de Jong
   
Regie Patricia van Mierlo
Decor Ivo van Tiem

foto's


Jij zult door wilde paarden gevierendeeld worden

mag ik je er aan herinneren, dat we in 't dagelijks leven ook niet bestaan?

en Zeus, die knappe jonge Zeus...

Blanche... Blanche Dubois

Hallo, ik ben Marjan Keijzer uit Diepenveen

Neem een foto, van ons samen

 

kranten

Alles loopt door elkaar bij 'God'

Stel je voor, je gaat na een weekeinde vol rampspoed naar een klein theatertje en de voorstelling is uitverkocht. Het is een zwoele zomerse avond, de beelden van het inferno in Enschede branden nog na op het netvlies. Desondanks is de zaal tot de laatste stoel bezet. Op het programma staat een stuk over God. Geen wonder zoveel belangstelling, denk je niet zonder cynisme. Het publiek is wel toe aan een verzetje.

Gaandeweg de voorstelling blijken er echter acteurs in de zaal te zitten. Althans, de spelers op het toneel, roepen mensen uit het publiek bij zich. Niet een, maar twee, drie, ja zelfs vier toeschouwers dalen af naar het podium voor een rol. Wie is de volgende?, vraag je je af. Zijn er nog meer bij de voorstelling betrokken? Ben ik misschien de enige echte bezoeker?

"Niemand van ons is echt", bevestigt iemand de bange vermoedens. "Ook het publiek is geregisseerd. De toeschouwers kunnen niet doen wat ze willen".

Het klinkt dreigend en zo voelt het ook. De grens tussen spel en werkelijkheid vervaagt. Op het podium ontrolt zich intussen een verwarrende klucht. Hilarische scènes rijgen zich in rap tempo aaneen. Alles loopt door elkaar. Heden en verleden, zin en onzin, geloof en ongeloof, klassiek drama en plat vermaak. Verschillende acteurs blijken verwikkeld in verschillende verhalen. "Ik moet in een ander stuk zien te komen", roept er eentje wanhopig. "Dit is een stuk dat geen stuk is", hoor je een ander zeggen.

Uiteindelijk blijven er in de zaal toch nog meer toeschouwers achter dan het aantal acteurs op het podium.

Maar wat is waarheid? vraag je je af. Je probeert terug te gaan naar het begin.
Theatergroep PlusLeo uit Deventer speelt 'God', stond er op het affiche. Je weet dat PlusLeo een voorliefde heeft voor het absurde. Hoe gekker, hoe beter, lijkt het wel. "Als u op zoek bent naar helderheid en rust, kunt u beter thuis blijven", luidde niet voor niets de waarschuwing op de 'verpakking' van de voorstelling.

Nu zijn dat meestal niet de twee dingen waarvoor mensen naar het theater gaan. Maar PlusLeo en Woody Allen maken het wel erg bont. Ze leggen het er té dik bovenop. Zeker in zo'n rampweekeinde kan het theater niet op tegen de werkelijkheid. Het echte leven is nog altijd vele malen absurder dan de stoutste fantasie.

JINKE HESTERMAN